Najpierw czynność. Program jest drugi.

Bez opisu nie ma czego pisać. Siedzimy nad tym, co ktoś naprawdę robi rękami.

Co musi być w opisie

WejścieSkąd biorą się dane: plik, mail, kartka, inne okno.

KrokiCo osoba klika albo przepisuje, po kolei.

WynikCo ma leżeć na końcu: plik, liczba, wpis.

WyjątekKiedy człowiek i tak musi zdecydować sam.

PROGRAM

Jeśli w opisie jest „przepisz numery z tabeli do drugiej”, program robi tabelę. Nie dorzuca panelu, którego nikt nie prosił.

Pokazujemy działanie na waszym przykładzie. Jak wynik się zgadza, zostawiamy program u was.

Jedno zdanie na wejściu. Jeden wynik na końcu.

1Czynność. Nie cały obieg firmy.

5Zdań wystarczy, jeśli kroki są stałe.

razPokaz u was, zanim powiemy, że jest gotowe.

GDZIE TO STOI

Na waszym komputerze. Nie u nas w szafie.

KTO KLIKA

Osoba, która dotąd robiła to ręcznie. Pokazujemy jej raz.

CO GDY WYNIK SIĘ NIE ZGADZA

Wracamy do zdania z opisu i poprawiamy program, nie opis.

Decyzji, której nie da się spisać. Tam zostaje człowiek.

Rozmowy z klientem. Program nie dzwoni zamiast was.

Wyboru nowego sprzętu. Piszemy pod to, co już stoi na biurku.

SkądWejście czynności.

JakKroki, które ktoś powtarza.

CoWynik, który ma zostać.

Jeśli ta sama osoba robi to trzeci raz w tygodniu tak samo, warto to spisać. Jeśli za każdym razem inaczej, program będzie zgadywał.

Prześlijcie opis czynności.

Kontakt